Αναζήτηση Αναρτήσεων

Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΒΙΟΠΟΙΚΙΛΟΤΗΤΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Κυριακή 16 Αυγούστου 2009

ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΒΙΟΗΘΙΚΗΣ:ΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ (Μάιος 2009)

ΕΘΝΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΒΙΟΗΘΙΚΗΣ:ΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΗ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ (Μάιος 2009)
ΝΟΜΟΣ ΚΑΙ ΦΥΣΗ
ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΙΑ
Σκουφά 50, 106 72, ΑΘΗΝΑ
Τηλ.: 210 3620737, 210 3620768,
Φαξ: 210 3620768
Η Εθνική Επιτροπή Βιοηθικής, σε επανειλημμένες συνεδριάσεις, ασχολήθηκε με την ηθική πλευρά των ζητημάτων διαχείρισης του βιολογικού πλούτου, που πρέπει να λαμβάνεται υπόψη, κατά προτε­ραιότητα, σε μια σύγχρονη κοινωνία. Με τον όρο «βιολογικός πλούτος» εννοείται εδώ η ποικιλία των μορφών ζωής, όπως εμφανίζεται σε συγκεκριμένο τόπο και χρόνο.
Ο τρόπος με τον οποίον επηρεάζεται η ζωή των άλλων ειδών από την ανθρώπινη δραστηριότητα δεν αξιολογείται σήμερα μόνον με τεχνικά και οικονομικά κριτήρια, όπως συνέβαινε στο πρόσφατο ακόμη παρελθόν. Αποτελεί πλέον κοινό τόπο ότι η δραστηριότητα αυτή συνιστά τη βασική αιτία επηρεασμού της ποιότητας του φυσικού περιβάλλοντος, ιδίως της υποβάθ­μισης και της καταστροφής ευαίσθητων οικοσυστημάτων, με άμεσες ή και απώτερες επιπτώσεις στην ποιότητα ζωής και του ανθρώπου. Το δεδομένο αυτό απαιτεί την αξιολόγηση των επεμβάσεων του ανθρώ­που στη βιόσφαιρα και με ηθικά κριτήρια. Στην παρούσα γνώμη προβάλ­λεται αυτή η κρίσιμη προσέγγιση και διατυπώνονται ορισμένες προτάσεις, που θα μπορούσαν να συμβάλουν σε μια ηθικά αποδεκτή διαχείριση του βιολογικού πλούτου, ειδικά στη χώρα μας.

Ι. Η σημασία της βιοποικιλότητας για τον άνθρωπο

Σύμφωνα με τη Σύμβαση για τη Βιοποικιλότητα, στην οποία κατέληξε η Συνδιάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον και την Ανάπτυξη, στο Ρίο ντε Τζανέιρο το 1992, η «βιοποικιλότητα» ορίστηκε ως «η παραλλακτικότητα των ζωντανών οργανισμών κάθε προέλευσης, συμπεριλαμβανομένων, μεταξύ άλλων, των χερσαίων, θαλασσίων, και άλλων υδάτινων οικοσυστημάτων, και οικολογικών συ­μπλεγμάτων των οποίων αποτελούν τμή­μα˙ [στον όρο βιοποικιλότητα] συμπε­ριλαμβάνεται η ποικιλότητα εντός των ειδών, μεταξύ ειδών καθώς και [η ποικι­λότητα] των οικοσυστημάτων»[1].
Η επικρατούσα σήμερα επιστημονική άποψη θεωρεί ότι όσο μεγαλύτερη είναι η βιοποικιλότητα τόσο μεγαλύτερη είναι και η δυνατότητα επιβίωσης καθώς και η προσαρμοστικότητα των οικοσυστημάτων που υποστηρίζουν και τον άνθρωπο. Επιπλέον, συνεχώς γίνονται νέες ανα­καλύψεις που αξιοποιούν προηγου­μένως άγνωστες ιδιότητες ειδών (φυτών, ζώων ή μικροοργανισμών) και μπορούν να χρησι­μεύσουν στη βελτίωση της ποιότητας ζωής του ανθρώπου, όπως με την ανακάλυψη νέων φαρμακευτικών ουσιών ή νέων ποικιλιών παραγωγικών φυτών και φυλών ζώων, αλλά και στην προστασία του περιβάλλοντος.
Ανεξάρτητα πάντως από το εάν υπάρχει θετική συσχέτιση της υψηλής βιοποι­κιλότητας με την επιβίωση των οικο­συστημάτων, είναι γεγονός ότι: (I) η βιοποικιλότητα μειώνεται σημαντικά ως αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστη­ριότητας,
(II) δεν γνωρίζουμε με ακρίβεια ούτε μπορούμε να αναπαραγάγουμε τις δια­δικασίες δημιουργίας της και
(III) δεν μπορούμε να προβλέψουμε ποιες θα είναι οι επιπτώσεις της υποβάθμισης των οικοσυστημάτων, λαμβάνοντας υπόψη και τον παράγοντα της - επίσης απρόβλεπτης - μεταβολής των περιβαλλοντικών συν­θηκών.
Όλα τα παραπάνω συνηγορούν υπέρ της ανάγκης προστασίας της βιοποικιλότητας καθώς, μεταξύ άλλων, η μείωσή της είναι πολύ πιθανό να έχει επιπτώσεις τόσο στην ποιότητα ζωής όσο και στην ίδια την επιβίωση του ανθρώπου.
Μελέτη της γεωγραφικής κατανομής του φυσικού πλούτου, όπως αυτός εκφράζεται από τη συνολική βιοποικιλότητα μιας περιοχής αλλά και από τον αριθμό των ενδημικών ειδών, υποδεικνύει συγκε­κρι­μένες περιοχές του πλανήτη ως σημεία υψηλής βιοποικιλότητας. Η λεκάνη της Μεσογείου, γενικότερα, αλλά και τοπικά οικοσυστήματα/ υδροβιότοποι της Ελλάδας ειδικότερα, έχουν χαρακτηριστεί ως τέτοιες περιοχές υψηλής βιοποικιλότητας που χρήζουν προστασίας και πολλές περιοχές της χώρας έχουν περιληφθεί στο ευρω­παϊκό δίκτυο Natura για την προστασία ευαίσθητων οικοσυστημάτων. Η διαχείριση του σημαντικού βιολογικού πλούτου της Ελλάδας δημιουργεί ιδιαίτερα ηθικά ζητή­ματα που θα αναλυθούν παρακάτω.
Πολλοί είναι οι κίνδυνοι που απειλούν τη βιοποικιλότητα. Εκτός από τις έμμεσες επιπτώσεις από την κλιματική αλλαγή, που επιφέρει το φαινόμενο του θερμοκηπίου και τη ρύπανση του περιβάλλοντος εν γένει, σημαντικότερες άμεσες απειλές για τη βιοποικιλότητα στην Ελλάδα, λόγω καταστροφής ή μεταβολής της σύστασης των οικοσυστημάτων που τη συντηρούν, είναι: (i) η έλλειψη αποτελεσματικής προστασίας των χαρακτηρισμένων περιο­χών υψηλής οικολογικής αξίας (π.χ. περιοχές Natura) (ii) η γεωργία, κτηνοτροφία και αλιεία, ιδίως οι πρακτικές εντατικής εκμετάλλευσης, παραγωγής και μονοκαλλιέργειας (iii) η αστικοποίηση και ο μαζικός τουρισμός (iv) η ελαστικότητα στον καθορισμό των χρήσεων γης και (v) η ανεξέλεγκτη βιομηχανία.

Παρασκευή 15 Μαΐου 2009

ΑΙΓΙΛΟΠΑΣ: Ημέρα Παλιού Σταριού 2009

ΑΙΓΙΛΟΠΑΣ

Δίκτυο για την Βιοποικιλότητα και την Οικολογία στη Γεωργία

Αντιγόνεια, Κιλκίς 3-4 Ιουλίου 2009

« Ταξίδι στην καρδιά και την ουσία της γεωργίας »


ΗΜΕΡΑ ΠΑΛΙΟΥ ΣΤΑΡΙΟΥ 2009 geovolos

Πληροφορίες : Γραφείο Εστιακών Σημείων
Άνω Λεχώνια 38500 Βόλος
Τηλ και Φαξ: 2428094558
Website : www.aegilops.gr